 
جناب آقاي عباسي لطفا خودتان را براي ما و خوانندگان وبسايت بيشتر معرفي كنيد ؟ با سلام من حيدر عباسي متولد 20 دي 1320 در خانه سر از توابع مرند هستم .
لطفا از استخدامتان در سنگ آهن براي خوانندگان ما بگوييد ؟ من مدتي پس از فوت پدرم در سانحه انفجار گاز معدن ذغال سنگ الیکا ، تقریبا در سال 1336 به استخدام اکتشافات ذوب آهن آن زمان در آمدم ولی در حکم بنده شروع به کارم مربوط به سال 1338 می باشد. در سال 1340 با تعدادی از کارکنان که اکثریت آذری زبان بودنداز معادن زغال سنگ شمال ما را به بافق منتقل کردند. بیاد دارم از بافق به یزد دو روز در جاده خاکی بودیم . مردم شهر بافق از اینکه می ديدند ما به زبان دیگری صحبت می کنيم تعجب کرده بودند واقعا آن زمان بافق هیچ گونه امکانات رفاهی نداشت و بعدا از آنجا به چادر ملو منتقل شدیم و پس از مدت كوتاهي دوباره به بافق برگشتیم و برخي از کسانی که آن زمان از معادن شمال با ما به بافق آمده بودند : آقایان عمران عمرانی،نجف زمانی،عبدالله اشرفی،رحیم صغیری،علی احمدیه،احمد احمدیه،علی محمد انصاری،محمد علی خلیلیان ، میر خلیل نقیب زاده ، بردارم یعنی صفر عباسی و آقای فتح الله تبرک و دیگرانی که الان نامشان یادم نیست .
محل کارتان در سنگ آهن كجا بود ؟ بنده ابتدا بعنوان کمک راننده و راننده و نهايتا به عنوان سرپرست حمل نقل و بهره برداری در آن شرکت انجام وظیفه نموده ام.
از فرزندانتان براي ما بگوييد؟ بنده چهار پسر و یک دختر دارم. پسر بزرگم نادر در کرج دبیر است و یک پسر دارد ، پسر دومم ناصر در تهران و در نیروی دریایی با درجه سرهنگی مشغول به خدمت است و یک پسر و یک دختر دارد، پسر سومم شاهپور هم در صنایع مس سرچشمه بعنوان مهندس مشغول به کار است و دارای یک پسر و یک دختر است، فرزند چهارمم پروانه هم با همسرش در مغازه پوشاک فروشی خود مشغول به کار هستند و یک پسر دارند و فرزند آخرم فرامرز ، کاردان معماری است .
در چه تاریخي به افتخار بازنشستگی نايل شديد و اكنون در كجا ساكن هستيد؟ بنده در تاریخ 1/1/1366 یعنی در روز عید در معدن چادر ملو بازنشست شدم و اكنون در يزد ساكن هستم .
مي توانيد نام چندتن از مدیرعاملهایی که بخاطر دارید را نام ببريد ؟ مهندس به آیین که یکی از بهترین و نمونه ترین مدیرانی بود که بنده در طول خدمت خود دیدم همیشه به فکر کارگران و کارمندان بود و هیچ کوتاهی در انجام وظیفه خود نکرد.دیگر مدیرانی که من بخاطر دارم : مهندس رستگار ، مهندس امامی ، مهندس اقتصاد ، مهندس میرزاد، مهندس راستار ، مهندس عاقلی
چندتن از دوستان خانوادگیتان در دوره اشتغالتان در سنگ آهن را نام ببريد؟ من همیشه با همه دوستان روابط خوبی داشتم ولی بهترین دوستم و نزدیکترین دوستم که همیشه به یادش هستم منوچهر نقیب زاده پدر بابک عزیز است که خاطراتی زیادی با او دارم چون باهم همسن بودیم از شمال باهم بودیم و در زندگی نه دوستی مانند او دیدم و نه خواهم دید او همیشه همراز و کمک من بود و هر جا کمک می خواستم هیچ وقت کوتاهی نمی کرد خداوند او را قرین رحمت خود کند. دیگر عزیزانی که با آنها در ارتباط بودیم : احمدیه ، عمرانی ، انصاری، خلیلیان ، نقیب زاده ها، رجبیان، اشرفی، دوستی، عیوض پور و دیگر عزیزانی که اگر نامشان برده نشد از آنها معذرت میخواهم.
نام همسایه هایتان در چغارت را بخاطر داريد؟ در معدن چغارت من و برادرم باهم در یک منزل اسكان داشتیم و همسایه هایمان میرخلیل نقیب زاده، عمران عمرانی، فتح الله تبرک، علی احمدیه بودند كه ما در قسمت ساختمان های 5 ردیفه مینشستیم و آن وقت نويسندگان اين وبلاگ بچه بودند و در خاکها بازی می کردند.
آیا رویداد خاصی از دوره اشتغالتان بخاطر دارید ؟ ( افتتاحیه ها ، حضور مقامات بلندپایه ، رویداد ورزشی ، جشن ها ، مراسم مذهبی ، سوگواری ها و.....) ؟ وقتی روسها امتياز ذوب آهن را به ایران واگذار كردند در معدن چغارت جشن و سرور برگزار شد. تاریخ دقیق یادم نیست ولی نخست وزیر آن زمان هویدا به آهن شهر و معدن چغارت آمد و از آنجا بازدید کرد و بعدا در سال 52 یا 53 هم محمدرضاشاه پهلوی به بافق آمد و برای کارگران سخنرانی کرد و قولهایی داد و همراه شاه خوانندگان آنزمان چون خانم پوران به آهن شهر آمده و برای ما به اجرای برنامه پرداختند.
در حال حاضر با کدامیک از دوستان و همکاران سابق ارتباط دارید ؟ آقای اکبر حاجی حسینی، سلیمان رجبیان ، باخانواده مرحوم نجفعلی زمانی ، و با آقای حسن استاد باشی قبل از اینکه بر اثر حادثه تصادف فوت کنند و اگر به تهران سر بزنم به آقای ستاره هم سری می زنم.
آیا از گردهمایی های کوچک و بزرگ فرزندان آهن شهر اطلاع دارید ؟ آیا در هیچیک شرکت داشته اید ؟بله ، از طریق فرامرز در جریان قرار میگیرم. در همایش 25 مهر ماه در آهن شهر حضور داشتم.
نظرتان در رابطه با این گونه فعالیتها چیست ؟ این فعاليتها براي ما بازنشسته ها خوش آیند است چون همکاران قدیمی را می بینیم و از حال و هوای همدیگر باخبر میشویم و هم روحیه مان عوض میشود.واقعا دست شما درد نکند آقای عمرانی خداوند به شما طول عمر بدهد.
آیااز خبر تشکیل صندوق قرض الحسنه خانوادگی آهن شهر واهداف آن اطلاع دارید؟ بله ولی متاسفانه هرچه به فرامرز می گویم که در صندوق عضو شود همش پشت گوش می اندازد و امروز و فردا می کند.ولی از اهداف آن دقیقا اطلاع ندارم.
آیا میدانستیدنشریه کوچکي تحت عنوان آهن شهر برغم نداشتن سرمایه و محدودیتها، توسط چندتن از فرزندان آهن شهر تهیه میشود و تاکنون 7 شماره آن به اعضا ارسال شده است ؟ آیا نسخه ای از آن را دریافت کرده اید؟ بله فرامرز به من اطلاع میدهد
آیا می دانستید یکسال دیگر تاریخ سنگ آهن مرکزی بافق پنجاه ساله می شود ؟خیر یعنی اصلا یادم نبود .
آیا فکر می کنید شرکت سنگ آهن برنامه خاصی برای این رویداد بزرگ خواهد داشت ؟ امیدوارم - به نظر بنده حتما سنگ آهن باید برنامه داشته باشد و از اولین کسانی در سال 1339 بدون هیچ گونه امکانات رفاهی در آن معدن کار کردند در آن مراسم دعوت به عمل آید.
اگر مدیرعامل سنگ آهن بودید چه می کردید ؟ پیشنهاد شما برای گروه نویسندگان وبسایت آهن شهر در قبال این موضوع چیست ؟ اگر به جای مدیر عامل بودم تا جایی که امکان داشت فرزندان بیکار بازنشسته ها را در شرکت استخدام می کردم و گاهی هم از بازنشستگان قدیمی دعوت می کردم تا مثلا برای چند روز برای استراحت به آهن شهر بیايند. از شما نویسندگان وبسایت آهن شهر تقدیر و تشکر می کنم و امیدوارم این کاری را که شروع کرده اید رها نکنید چون این کار کار مقدس و با ارزشی است و من هم همیشه شما را بر سر نماز دعا میکنم و جز این کار کار دیگری از دستم بر نمی آید.
خاطره تلخ یا شیریني داريد كه براي ما تعريف نماييد؟ تلخ ترین خاطره در زمان اشتغالم خبر تصادف و فوت عزیزترین دوستم منوچهر نقیب زاده و همچنین خبر شهادت یزدان احمدیه بود چون ما با خانواده یزدان بیشتر وقتها در یک خانه اجاره ای بودیم به همین خاطر یزدان هم مانند پسرانم بود. خاطره شیرین هم ازدواجم و بدنیا آمدن فرزندانم در بافق بود و هم امضای قرارداد واگذاري امتياز ذوب آهن به ايران بود که باعث خوشحالی همه کارمندان سنگ آهن شد.
خاطره ای از مهندس به آیین : یادم می آید در زمان بدنیا آمدن شاهپور حال همسرم خیلی بد بود به نزد پزشک آنوقت رفتم (فکر کنم دکتر حلیمی بود) بر اثر حال بد همسرم و نیامدن دکتر بر بالای سر همسرم با دکتر با تندی صحبت کردم بعداز چند روز مرا به کمیسون اداری خواستند که در آنجا آقای مهندس به آیین به عنوان ریاست و مهندس راستار و امامی و چند نفر هم از سازمان امنیت آن زمان بودند تا به اصطلاح مرا محاکمه کنند بعد از گفتن حرفهایم در پایان یک کلمه به آقای مهندس به آیین گفتم که آقای مهندس شما درحال حاضر به عنوان قاضی در پشت آن میز نشسته اید و باید با وجدان خود تصمیم بگیرید همین که حرفم تمام شد مهندس به آیین مثل برق از جایش بلند شد و گفت من هیچ حرفی در مقابل این کارگر ندارم و نگذاشت که هیچ اتفاقی برای کار من بیافتد. واقعا انسان فهمیده و وارسته ای بود. روحش شاد و یادش گرامی
در خاتمه اگر پیامی برای آهن شهریان یا دوستان سابقتان دارید بفرمایید. برای کلیه دوستان و همکاران قدیمی و خانواده آنها آرزوی سلامت و موفقیت دارم و امیدوارم که کلیه فرزندان آهن شهر در کار و تحصیل و زندگی خود موفق و سربلند باشند چون موفقیت آنها موفقیت ما محسوب می شود.
|
